© 2013 Reau

Peter

– Curaçao

Eindelijk komt het er dan van. Peter “gaat me zijn eilandje laten zien”. Vers ingevlogen van Bonaire met studiemaat GBJ haalt hij me op in Curaçao-stijl. Een VW Golf waarvan de eerste versnelling niet meer werkt, rijdt voor. Hij geeft me een grote welkomstknuffel terwijl GBJ uit het raampje klautert als een nazaat van de dukes of Hazzard. Met gepaste snelheid en met hun bagage nog in de achterbak spoeden we ons richting Westpunt. Het is laat in de middag en er is nog veel te laten zien voordat de zon onder zal gaan.

De eerste stops zijn in nationaal park Shete Boka met de ruige noordkust. We krijgen een piratengevoel in de grot Boka Tabla en zetten de natural bridge bij Boka Wandomi op de foto. Ook Boka Kalki, Boka Pistol, de plaatselijke visafslag en Playa Kalki worden aangedaan. Leuk om de speelplekken uit Peter’s jeugd te zien. Elke keer is het afwachten of het rechterportier wel of niet opent. ‘Makamba’ GBJ wordt in ieder geval steeds behendiger met het in- of uitstappen door het zijraampje. Op iedere parkeerplek, nemen de jongens – op aanraden van Peter – de bagage mee naar de bezienswaardigheid. Makkelijk praten die Peter; hij heeft een rugzak. De trolley van GBJ is iets hilarischer in het nogal ruige noordelijke landschap.

Het licht wordt zachter dus is er geen tijd te verliezen als we ook nog de zonsondergang willen meemaken. Terwijl Peter onderweg nog het een en ander aanwijst en er verhalen van vroeger bij vertelt, rijden we naar Kenepa Grandi en genieten van de ondergaande zon vanaf het plateau. Het strand en de palmen krijgen een gouden gloed. Tegen de horizon vaart een cruiseschip van het eiland weg. We kijken de zon de zee in en stappen dan weer in de inmiddels vertrouwde bolide. Ieder op zijn eigen vertrouwde manier, natuurlijk. Onderweg bedenkt Peter dat hij ons de lekkerste loempia’s van het eiland wil laten proeven. Binnen no time zitten we buiten bij Wa On aan de Churchillweg aan de chinese snacks met een biertje erbij. Jammer dat Peter weigert Polar te bestellen maar de loempia’s zijn inderdaad heerlijk.

Na een korte stop en rondleiding in het ouderlijk huis van Peter gaan we richting het Riffort. Met zicht op Punda genieten we van onze sappige steaks. Met een laatste borrel in het Hilton sluiten we de avond af. In een paar uur tijd een heerlijk weerzien met een oude familievriend. I do love my job!

%d bloggers like this: