© 2016 Reau

Haarstudio Aladin

In de kapperszaak waar ik al jaren kom, is het deze ochtend weer een gezellige drukte. Waar normaal gesproken Turks en Nederlands door elkaar worden gesproken, is de zaak nu gevuld met engelstalige hartelijkheid over en weer. Ze zijn voor het vijfde jaar op rij hier op vakantie en iedere keer worden de mannen en kinderen van het 6 koppige gezelschap uit San Francisco door Aladin en zijn assistent Bülent geknipt.
Even later komt een oudere heer binnen en neemt plaats op een lege kappersstoel. Hij oogt vitaal en blijkt Nederlandse ouders te hebben, in Australië geboren te zijn, in het US army te hebben gediend en internationale betrekkingen te hebben gehad.

Terwijl de toeristen op hun huurfietsen vertrekken, is het onze beurt om met de knipmantel te worden bedekt. Al snel discussiëren we over de mislukte coupe van vannacht. Bülent levert kritiek op de Hollanders: “Wanneer je 2 dagen je rekening niet betaalt, staat meteen een deurwaarder op de stoep. Wat nou democratie!?”. Terwijl ik hem uitleg dat nergens op slaat, reageert de oudere heer fel. Hij blijkt ook nog officier van justitie te zijn geweest. Even lijkt de vlam in de pan te slaan maar Aladin weet tactvol zijn assistent weer naar mijn stoel te praten. Heel even maak ik me zorgen om mijn kapsel met een ietwat verhitte Bülent in mijn nek.

Een jonge gast uit Antwerpen komt binnen en vraagt met zachte tongval of “z’n haar enkel gewassen kan worden. Een snit is nie nodig en brushen ook nie”. Met een mix van adrenaline en verwarring antwoordt Bülent: “Wat wil jij nou precies?! Alleen wassen?!”
“Eh ja, maar ik heb enkel 5 euro”, stamelt de Belg. “Ga zitten!”, beveelt Bülent hem. “Geld niet belangrijk”.

%d bloggers like this: